Görme engelli olmak kişilerin yaşam kalitesini değiştirirken, görme engelli bir çocuğa sahip olmak aileleri düşündüren, kararsızlığa sürükleyen, kendilerini çaresiz hissettiren bir olaydır. Konunun uzmanlarına düşen görev, topluma, aile bireylerine bu durumlarda re/-habilitasyon programlarının başarı ile uygulanması sonrasında, ‘görme kaybı ile ilgili bir şey yapılamayacağı ve çaresiz oldukları’ düşüncesinin yanlış olduğunu anlatmak ve onların hayata bağlanmalarını sağlamaktır.

Ümit etmek, zorluklarla karşılaştığımızda uyarıcı, motive edici bir yaklaşımdır.
Görme engelli kişinin re/-habilitasyon çalışmalarına katılımını sağlamak, onun ümidini beslemek ve inandırıcı olabilmek tüm re/-habilitasyon elemanlarının birinci vazifesidir. Bu sağlanırsa çalışmalar çok daha olumlu seyreder ve başarılı olur.

Erişkinlerde görme engelli olmak mesleki, eğitim ve sosyal yaşamlarını değiştirirken, çocuklarda farklı olarak bunların yanında gelişimin tüm basamakları da etkilenir. Bu nedenle görsel re/-habilitasyon çalışmaları, değişik yaş gruplarında farklı yaklaşımları gerektirir.

Görme engelli bireyin veya yakınının, belirli bir işi yapma veya hedefe ulaşmada eskiden karşılaşılan güçlüklerin azaldığı, yeni geliştirilen stratejilerin olumlu sonuçlar verdiğini belirtmesi, re/habilitasyon çalışmalarının başarılı olduğunun belirtisidir. Bu amaçla Bascolm Göz Enstitüsünde yapılan bir çalışmada hastaların %98 i olumlu sübjektif sonuçlar belirtmiş, % 53.2 si az gören servislerinin çok başarılı olduğunu bildirmişlerdir.