Görme engelli olma ne denli erken başlar ise, gelişimde ki olumsuz etkileri de o denli fazladır. Görme azlığı ne denli fazla ise, gelişim her basamakta o denli fazla etkilenmiştir. Etkilenen basamakları, uyanık olma, görsel iletişim, motor işlevler,
uzay-mekan kavramları, denge ve resim yorumlama olarak tanımlayabiliriz:

1. UYANIK OLMA: Gözümüzü açtığımız andan itibaren , göz bebeğinden giren ışık görme korteksine gelip bizi uyarır. Görmeyi kullanmayan çocuklarda genel bir uyku hali vardır. Fizik çevre , çocuğun görmesini kullanacak şekilde ayarlandığında çocuk çevre ile etkileşime girer, dirilir ve kas tonüsü artar. Özellikle beyne ait, nörolojik nedenlerle görme engelli olan çocuklarımızdaki gevşeklik, kafa kontrolünün olmaması gibi durumlarda birinci planda yapılması gereken çocuğun görmeyi kullanmasına dönük çalışmalar olmalıdır.

2. GÖRSEL İLETİŞİM: İlk 4-6 haftada anne-baba ile kurulan göz teması, aile için en büyük hediyedir. Bu yoksa bir anlamda aile çocuğa küser. Çocuk yalnızlığa itilir. Bazen de çocuk farklı odaklama yaptığı için anne bakmadığını düşünebilir. Bu durumda aileler bilgilendirilmeli, çocuğun sevgiden yoksun kalmasının önüne geçmelidir.

3. MOTOR İŞLEVLER: İlk haftalardan başlayarak, fizik çevredeki görsellik çocuğun ilgisini çeker, kafayı kaldırır bakar. Daha sonra almak için kolunu uzatır ve yakalamaya çalışır. Daha sonra ulaşmak için emekler ve ayağa kalkar, yürür.
Görsel uyaran yok ise, çocuk görmeyi kullanmıyorsa fizik çevre uyarıcı hale getirilmelidir.
Motor gelişimim en önemli bir bölümü gözün uyumu, akkomodasyondur. Motor engelli çocuklarda akkomodasyon yokluğu, azlığı, spazmı gibi problemlere sık rastlanmaktadır. Verilecek uygun gözlüklerle bu sorun ortadan kaldırılır. Fizyoterapi seanslarında çocuğun işlevsel görmesinin bilinmesi, çocuğun terapiye aktif katılımını sağlar.

4.UZAY-MEKAN KAVRAMLARI: Çocuğun, el ve ayaklarını keşfetmesi, ikisini birleştirerek kapalı ortam oluşturması, bu konunun ilk basamağıdır. Çocuk gelişip, yuvarlandıkça değişik açılardan yer, tavan ve diğer yüzeylerle ilişki kurar, değişik görme alanlarını fark eder ve öğrenir. Çeşitli oyunlarla bunu pekiştirir. Bu konuda en önemlisi görme engelli çocuğun ilk önce kendi vücudunu öğrenmesidir.
Uzay –mekan kavramı gelişmeyen, özellikle nörolojik nedenlerle görme engelli olan çocuklarımız, çoğu kez dalgın çocuk, sarsak, beceriksiz diye mimlenmekte ve bu çocuklar okulda da çeşitli öğrenme güçlükleri yaşamaktadırlar.
Bunların hepsinin sağıltımı, erken çocukluk döneminde tanının konması ve
re/-habilitasyon çalışmalarının başlaması ile mümkündür.

5. RESİMİ YORUMLAMA: Resmin tanınması, yorumlanması, bulanık görme var ise zordur. Resim tanıma, iletişim, dil gelişimi, psiko-sosyal ve kavram gelişimi için önemli bir beceridir. Bu eksiklik çocuğun mimikleri, beden dilini yorumlayamaması ve grup içinde dışlanmasına neden olur. Erken çocukluk da özel hazırlanmış videolar, hikaye anlatımı ve özgün oyunlarla re/-habilitasyon çalışmaları yapılmalıdır.

6. DENGE: çevresel görme, iç kulak ve kaslardaki proprioseptif reseptörler dengeyi oluşturur ve alınan uyarılar birleştirilerek denge siniri ile beyne ulaştırılır. Görme bozukluğu durumunda denge gelişimi de etkilenecektir. Bu nedenle sallama, yuvarlama, trampolin çalışmaları ile dengenin gelişimi desteklenmelidir
.